Έχω υποβληθεί στο παρελθόν σε εγχείρηση bypass και έχω δύο stent. Πρόσφατα, ο πόνος στο στήθος και η δύσπνοιά μου επιδεινώνονταν, ιδιαίτερα κατά το περπάτημα. Έπρεπε να σταματάω και να ξεκουράζομαι μετά από μόλις 200-300 μέτρα περπατήματος. Από τότε που ξεκίνησα τη θεραπεία EECP, τα συμπτώματά μου έχουν σταδιακά υποχωρήσει. Τώρα μπορώ να περπατήσω πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις, και το ανέβασμα σκαλιών δεν είναι πια τόσο δύσκολο όσο παλιά. Είμαι ευγνώμων στον Prof. Dr. Osman Beton και την ομάδα του EECP Cyprus.
Έχω διαβήτη εδώ και 10 χρόνια και αντιμετωπίζω επίσης καρδιακή πάθηση εδώ και πολύ καιρό. Τον περασμένο χρόνο κουραζόμουν πολύ γρήγορα, χρειαζόμουν μάλιστα διαλείμματα ενώ έκανα δουλειές του σπιτιού. Τις πρώτες ημέρες της θεραπείας EECP δεν παρατήρησα μεγάλη αλλαγή, αλλά καθώς προχωρούσαν οι συνεδρίες η δύσπνοιά μου υποχώρησε. Τώρα διαχειρίζομαι τις καθημερινές μου εργασίες πιο άνετα και δεν κουράζομαι τόσο γρήγορα όταν περπατάω όπως παλιά.
Έχω ιστορικό εγχείρησης bypass και stent. Παρόλο που παίρνω τακτικά τα φάρμακά μου, είχα πρόσφατα αρχίσει να νιώθω σφίξιμο στο στήθος κατά το περπάτημα. Εξαιτίας αυτού είχα περιορίσει πολύ το περπάτημα. Μετά τη θεραπεία EECP η απόσταση που μπορώ να περπατήσω αυξήθηκε, και άρχισα να νιώθω αυτό το σφίξιμο στο στήθος πολύ λιγότερο συχνά. Νιώθω τη διαφορά στην καθημερινότητά μου.
Τα μεγαλύτερα παράπονά μου ήταν η κόπωση και η δύσπνοια. Το ανέβασμα σκαλιών και η παρατεταμένη ορθοστασία με εξάντλούσαν ιδιαίτερα. Μετά τις συνεδρίες EECP παρατήρησα πρώτα ότι η κόπωσή μου είχε μειωθεί. Τώρα ανεβαίνω σκάλες πιο άνετα, και όταν βρίσκομαι έξω δεν νιώθω πια την ανάγκη να κάθομαι και να ξεκουράζομαι τόσο συχνά όσο πριν.
Λόγω της καρδιακής μου πάθησης δυσκολευόμουν ιδιαίτερα με το γρήγορο περπάτημα και το ανέβασμα σκαλιών. Καθώς είμαι σχετικά νέος, αυτό ήταν ιδιαίτερα απογοητευτικό για μένα. Μετά το EECP ένιωσα αισθητή βελτίωση στην ικανότητά μου για άσκηση. Έχω αρχίσει να περπατάω ξανά τακτικά και νιώθω πιο ενεργητικός από πριν.
Είχα προηγουμένως stent και εξακολουθούσα να νιώθω δυσφορία στο στήθος κατά το περπάτημα, ιδιαίτερα σε γρηγορότερο ρυθμό. Αφού ξεκίνησα το EECP στην Κύπρο, παρατήρησα σταδιακά ότι μπορούσα να περπατήσω περισσότερο πριν χρειαστεί να σταματήσω. Μέχρι το τέλος της θεραπείας οι καθημερινοί μου περίπατοι ήταν πολύ πιο άνετοι. Εξακολουθώ να παίρνω τα φάρμακά μου και να κάνω τακτικούς ελέγχους, αλλά σίγουρα νιώθω τη διαφορά στην καθημερινότητά μου.
Δυσκολευόμουν με την κόπωση και τη δύσπνοια κατά τις συνηθισμένες καθημερινές δραστηριότητες. Ακόμα και το περπάτημα μεγαλύτερων αποστάσεων μπορούσε να είναι δύσκολο. Δεν παρατήρησα μεγάλη αλλαγή αμέσως μετά την έναρξη του EECP, αλλά έγινε πιο αισθητή καθώς προχωρούσαν οι συνεδρίες. Τώρα μπορώ να περπατήσω περισσότερο και δεν νιώθω εξαντλημένη τόσο γρήγορα όσο πριν. Για μένα, αυτό έκανε την καθημερινότητα πολύ πιο εύκολη.
Έχω καρδιακή πάθηση εδώ και περίπου 14 χρόνια. Το πρώτο μου stent τοποθετήθηκε το 2012, και τέσσερα χρόνια αργότερα υποβλήθηκα σε δεύτερη επέμβαση λόγω νέας στένωσης. Για ένα διάστημα τα πήγαινα αρκετά καλά και συνέχισα να εργάζομαι και να ζω τη φυσιολογική μου ζωή. Τα τελευταία 2-3 χρόνια, όμως, επέστρεψαν η πίεση στο στήθος και η δύσπνοια, ιδιαίτερα κατά το περπάτημα.
Πέρσι η κατάστασή μου επιδεινώθηκε περαιτέρω. Ακόμα και το περπάτημα για 10 λεπτά όταν έβγαινα από το σπίτι είχε γίνει δύσκολο. Όταν πήγαινα στην αγορά στη Nicosia, περπατούσα λίγες εκατοντάδες μέτρα και μετά έπρεπε να καθίσω κάπου. Μερικές φορές, φοβούμενος ότι θα ξεκινούσε το σφίξιμο στο στήθος μου, προτιμούσα να πάρω το αυτοκίνητο ακόμα και πριν βγω από το σπίτι.
Μάθαμε για το EECP ενώ η οικογένειά μου αναζητούσε επιλογές. Όταν συναντήθηκα με τον Prof. Dr. Osman Beton, εξετάστηκαν τα προηγούμενα αποτελέσματα εξετάσεών μου και οι παλαιότερες επεμβάσεις, και μου δόθηκαν λεπτομερείς πληροφορίες για το EECP. Ειλικρινά, δεν είχα πολύ υψηλές προσδοκίες όταν ξεκίνησα, καθώς ζω με καρδιακή πάθηση εδώ και χρόνια.
Δεν μπορώ να πω ότι παρατήρησα κάτι πολύ εμφανές τις πρώτες εβδομάδες. Καθώς όμως προχωρούσαν οι συνεδρίες, άρχισα να παρατηρώ ότι κουραζόμουν αργότερα κατά το περπάτημα. Άρχισα να περνάω, χωρίς να σταματάω, σημεία όπου παλιά έπρεπε πάντα να κάθομαι. Το κατάλαβα αυτό ακόμα πιο καθαρά μόλις ολοκληρώθηκε η θεραπεία.
Σήμερα εξακολουθώ να παίρνω τα φάρμακά μου και να κάνω τους ελέγχους μου. Δεν λέω ότι η καρδιακή μου πάθηση έχει εξαφανιστεί. Αλλά η καθημερινότητά μου είναι πολύ πιο άνετη από πριν. Η σύζυγός μου κι εγώ μπορούμε να κάνουμε ξανά τακτικούς περιπάτους. Για μένα, η πιο σημαντική αλλαγή ήταν ότι δεν χρειάζεται πια να υπολογίζω πόσο μακριά μπορώ να περπατήσω πριν βγω έξω.
Έχω διαβήτη εδώ και περίπου 11 χρόνια. Το πρώτο μου σοβαρό καρδιακό πρόβλημα ήταν πριν από 7 χρόνια. Είχα έντονο πόνο στο στήθος, και μετά από εξετάσεις τοποθετήθηκε stent λόγω στένωσης στις αρτηρίες μου. Τα χρόνια που ακολούθησαν έπαιρνα τακτικά τα φάρμακά μου και δεν είχα σοβαρά προβλήματα για μεγάλο διάστημα.
Πριν από περίπου δύο χρόνια άρχισα να κουράζομαι γρήγορα ξανά. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν απλώς η ηλικία μου. Αλλά με τον καιρό ακόμα και συνηθισμένες εργασίες στο σπίτι έγιναν δύσκολες. Αφού άπλωνα τη μπουγάδα και ανέβαινα τις σκάλες, έπρεπε να καθίσω και να ξεκουραστώ. Όταν πήγαινα στην αγορά, όπου παλιά τα τελείωνα όλα με μία επίσκεψη, συχνά έπρεπε να αφήνω πράγματα ημιτελή και να γυρίζω σπίτι.
Αυτό που με ενοχλούσε περισσότερο ήταν η δύσπνοια. Με τον καιρό συνηθίζεις, και χωρίς να το καταλάβεις αρχίζεις να περιορίζεις τη ζωή σου γύρω από αυτήν.
Όταν άκουσα για πρώτη φορά για τη θεραπεία EECP στο Μόρφου, έψαξα να μάθω τι ακριβώς ήταν. Τις πρώτες ημέρες μετά την έναρξη της θεραπείας, ειλικρινά αναρωτιόμουν συνεχώς «θα κάνει πραγματικά διαφορά για μένα;». Η αλλαγή δεν ήταν ξαφνική — την παρατήρησα σταδιακά, μέσα στις εβδομάδες.
Μια μέρα ανέβηκα πάνω στο σπίτι, έκανα κάποιες δουλειές και κατέβηκα ξανά. Μόνο αργότερα συνειδητοποίησα ότι δεν είχα καθίσει να ξεκουραστώ στην κορυφή των σκαλιών. Ήταν η πρώτη στιγμή που παρατήρησα το αποτέλεσμα της θεραπείας.
Μετά την ολοκλήρωση των συνεδριών άρχισα να διαχειρίζομαι τις καθημερινές μου εργασίες πιο άνετα. Δεν κουράζομαι τόσο γρήγορα όσο πριν. Φυσικά, ο διαβήτης και η καρδιακή μου πάθηση εξακολουθούν να υπάρχουν, και συνεχίζω να παίρνω τα φάρμακά μου. Αλλά η διαφορά στην καθημερινότητά μου έχει πραγματικά σημασία για μένα.
Είχα έμφραγμα το 2009. Τότε τοποθετήθηκαν stent σε δύο από τις αρτηρίες μου. Περίπου 5 χρόνια αργότερα, όταν επέστρεψαν τα συμπτώματά μου, υποβλήθηκα σε εγχείρηση bypass. Μετά την εγχείρηση ήμουν αρκετά καλά για πολλά χρόνια. Συνέχισα να εργάζομαι, να ταξιδεύω και να κάνω περιπάτους.
Τα τελευταία δύο χρόνια τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Στην αρχή ένιωθα ένα κάψιμο στο στήθος σε ανηφόρες. Περνούσε αν σταματούσα για λίγο. Αργότερα άρχισε να συμβαίνει και σε επίπεδο έδαφος. Τελικά υπήρχαν φορές που έπρεπε να επιβραδύνω ή να σταματήσω ακόμα και μετά από μόλις 200-300 μέτρα περπατήματος.
Όταν έχεις υποβληθεί σε καρδιοχειρουργική επέμβαση και αρχίζεις να νιώθεις ξανά τα ίδια συμπτώματα, αναπόφευκτα φοβάσαι. Περιόρισα και το περπάτημα. Όταν έβγαινα έξω με τα εγγόνια μου δεν μπορούσα να τα ακολουθήσω.
Όταν συμβουλευτήκαμε τον Prof. Dr. Osman Beton, αξιολογήθηκε η τρέχουσα κατάστασή μου μαζί με τα παλαιότερα αγγειογραφήματα και τα αρχεία των επεμβάσεών μου. Δεν είχα ξανακούσει για τη θεραπεία EECP. Ξεκίνησα αφού έμαθα πώς πραγματοποιείται.
Δεν ένιωσα μεγάλη αλλαγή στις πρώτες 8-10 συνεδρίες. Αργότερα άρχισα να παρατηρώ διαφορά, ιδιαίτερα στους πρωινούς μου περιπάτους. Έφτανα στο σημείο όπου συνήθως ξεκινούσε η δυσφορία στο στήθος μου, αλλά συνέχιζα να περπατάω χωρίς να συμβαίνει τίποτα.
Προς το τέλος της θεραπείας η απόσταση που μπορούσα να περπατήσω αυξήθηκε αισθητά. Για μένα, αυτό ήταν το πιο σημαντικό. Ακόμα δεν πιέζω τον εαυτό μου, συνεχίζω τους ελέγχους με τον γιατρό μου και παίρνω τα φάρμακά μου. Αλλά όταν βγαίνω έξω με τα εγγόνια μου δεν τους λέω πια συνεχώς να «πάνε λίγο πιο αργά».
Έμαθα για πρώτη φορά ότι είχα καρδιακή πάθηση στα 54 μου. Μέχρι τότε δεν πίστευα ότι είχα κάποια σοβαρή πάθηση. Ένα πρωί, καθώς πήγαινα στη δουλειά, ένιωσα μια πολύ έντονη πίεση στο στήθος μου. Οι εξετάσεις βρήκαν σημαντική στένωση σε μία από τις αρτηρίες μου και τοποθετήθηκε stent.
Τα πρώτα χρόνια ήμουν αρκετά καλά. Στη συνέχεια, σταδιακά, άρχισαν η δύσπνοια και η κόπωση. Ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο, ακόμα και τα ψώνια με κούραζαν. Όταν πήγαινα σε ένα μεγάλο σουπερμάρκετ, κατέληγα να στηρίζομαι στο καρότσι καθώς περπατούσα. Όταν έφτανα σπίτι, καθόμουν χωρίς να κάνω τίποτα για τουλάχιστον μισή ώρα.
Έπεσα πάνω στο EECP ενώ έψαχνα online. Ειλικρινά, στην αρχή δεν το πίστευα, γιατί όταν έχεις καρδιακή πάθηση, εμφανίζονται online εκατοντάδες διαφορετικά πράγματα. Γι' αυτό ήθελα να πάω αυτοπροσώπως και να ενημερωθώ απευθείας.
Μετά την έναρξη της θεραπείας, η πρώτη αλλαγή ήταν στην κόπωσή μου. Άρχισα να νιώθω λίγο πιο ξεκούραστη τα πρωινά. Στη συνέχεια αυξήθηκε η απόσταση που μπορούσα να περπατήσω. Τις τελευταίες εβδομάδες της θεραπείας, μια μέρα έκανα μεγάλα ψώνια στη Famagusta, και όταν επέστρεψα στο αυτοκίνητο συνειδητοποίησα ότι δεν ένιωθα τόσο εξαντλημένη όσο παλιά.
Δεν μπορώ να πω ότι «όλα έχουν εξαφανιστεί». Άλλωστε ποτέ δεν το περίμενα αυτό. Αλλά υπάρχει πραγματική διαφορά στην καθημερινότητά μου ανάμεσα στο πώς ήμουν πριν τη θεραπεία και στο πώς είμαι τώρα.
Ζω στο Λονδίνο από τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Η καρδιακή μου πάθηση ξεκίνησε στα πενήντα μου. Αρχικά τοποθετήθηκε ένα stent, και μερικά χρόνια αργότερα χρειάστηκα δεύτερο. Στη συνέχεια, το 2018, υποβλήθηκα σε εγχείρηση bypass.
Μετά το bypass ένιωθα πολύ καλά. Στο Λονδίνο πήγαινα παντού με τα μέσα μαζικής μεταφοράς και περπατούσα πολύ. Αλλά τα τελευταία χρόνια η πίεση στο στήθος μου επέστρεψε κατά το περπάτημα. Το ανέβασμα σκαλιών στους σταθμούς του μετρό είχε γίνει ιδιαίτερα πρόβλημα για μένα. Αν η κυλιόμενη σκάλα ήταν εκτός λειτουργίας, έψαχνα ακόμα και άλλη διέξοδο.
Άκουσα για το EECP κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στην Κύπρο για να δω την οικογένειά μου. Πήγα να συναντήσω τον Prof. Dr. Osman Beton, φέρνοντας μαζί μου τις παλιές ιατρικές μου αναφορές. Αφού συζητήσαμε την κατάστασή μου και έμαθα πώς λειτουργεί η θεραπεία, ξεκίνησα τις συνεδρίες.
Τις πρώτες ημέρες μου πήρε λίγο χρόνο να συνηθίσω το σφίξιμο των περιχειρίδων. Μετά έγινε για μένα μια φυσιολογική ρουτίνα. Στο δεύτερο μισό της θεραπείας άρχισα να νιώθω διαφορά στο περπάτημά μου.
Η πραγματική δοκιμασία ήρθε όταν επέστρεψα στο Λονδίνο. Στο Χίθροου πρέπει να περπατήσεις αρκετή απόσταση αφού κατέβεις από το αεροπλάνο. Σε μια διαδρομή όπου συνήθως έπρεπε να επιβραδύνω αρκετές φορές, εκείνη τη μέρα τα κατάφερα πολύ πιο άνετα. Μετά παρατήρησα το ίδιο και στο μετρό.
Δεν πιστεύω ότι η καρδιακή μου πάθηση έχει εξαφανιστεί· συνεχίζω τους ελέγχους και τη φαρμακευτική μου αγωγή. Αλλά υπάρχει μια αισθητή διαφορά που νιώθω ανάμεσα στην καθημερινότητά μου πριν το EECP και τώρα.
Είχα το πρώτο μου έμφραγμα στα 54 μου. Μέχρι τότε θεωρούσα τον εαυτό μου αρκετά υγιή, οπότε ήταν αρκετό σοκ. Μου τοποθετήθηκαν δύο stent και για αρκετά χρόνια μετά ήμουν πολύ καλά.
Με τον καιρό, όμως, η δυσφορία στο στήθος επέστρεψε σταδιακά. Στην αρχή συνέβαινε μόνο όταν περπατούσα γρήγορα. Τελικά την ένιωθα και σε αρκετά συνηθισμένους περιπάτους. Δουλεύω στο Λονδίνο, και όποιος ζει εκεί ξέρει πόσο περπάτημα απαιτείται μόνο και μόνο για να διασχίσεις τους σταθμούς. Άρχισα να σχεδιάζω τις διαδρομές μου γύρω από ασανσέρ και κυλιόμενες σκάλες.
Πρωτοσυνάντησα το EECP ενώ έψαχνα ποιες άλλες επιλογές μπορεί να υπήρχαν. Τελικά ταξίδεψα στην Κύπρο και συνάντησα τον Καθηγητή Osman Beton. Εξετάσαμε το προηγούμενο καρδιολογικό μου ιστορικό πριν συζητήσουμε για το EECP.
Δεν παρατήρησα κάτι δραματικό κατά τις πρώτες συνεδρίες. Κάπου στη δεύτερη ή τρίτη εβδομάδα, όμως, συνειδητοποίησα ότι επέστρεφα περπατώντας μετά τη θεραπεία χωρίς να νιώθω τη δυσφορία στο σημείο όπου συνήθως την περίμενα.
Όταν επέστρεψα στο Λονδίνο, η διαφορά έγινε πολύ πιο εύκολο να κριθεί, καθώς είχα επιστρέψει στη φυσιολογική μου ρουτίνα. Η διαδρομή μέσα από τον σταθμό που μου δημιουργούσε πρόβλημα ήταν αισθητά πιο εύκολη. Τις επόμενες εβδομάδες άρχισα να περπατάω ξανά μεγαλύτερες αποστάσεις.
Εξακολουθώ να έχω καρδιακή πάθηση. Εξακολουθώ να παίρνω τα φάρμακά μου και να πηγαίνω στα καρδιολογικά μου ραντεβού. Αυτό που άλλαξε για μένα ήταν το πόσο τα συμπτώματα έλεγχαν την καθημερινότητά μου.
Ζω με διαβήτη για περισσότερα από 15 χρόνια και διαγνώστηκα με στεφανιαία νόσο στα πενήντα μου. Αρχικά τοποθετήθηκαν stent και αργότερα υποβλήθηκα σε εγχείρηση bypass.
Για αρκετά χρόνια μετά την εγχείρηση ήμουν αρκετά δραστήριος. Ταξίδευα τακτικά για δουλειές και τα κατάφερνα στα αεροδρόμια χωρίς να το σκέφτομαι ιδιαίτερα. Τα τελευταία δύο χρόνια αυτό άλλαξε σημαντικά. Το περπάτημα μέσα σε ένα μεγάλο αεροδρόμιο έγινε εξαντλητικό. Μερικές φορές σταματούσα και προσποιούμουν ότι κοιτούσα το τηλέφωνό μου, απλώς επειδή δεν ήθελα οι συνταξιδιώτες μου να καταλάβουν ότι χρειαζόμουν ξεκούραση.
Άκουσα για το EECP μέσω ενός μέλους της οικογένειάς μου ενώ οργάνωνα ένα ταξίδι στην Κύπρο. Αφού εξετάστηκε το ιατρικό μου ιστορικό, αποφάσισα να προχωρήσω με τη θεραπεία.
Για μένα η βελτίωση ήταν σταδιακή. Δεν υπήρξε ένα πρωινό που ξύπνησα νιώθοντας εντελώς διαφορετικά. Αντίθετα, άρχισα να παρατηρώ μικρά πράγματα. Μπορούσα να περπατήσω περισσότερο. Δεν έψαχνα για καρέκλα κάθε φορά που έμπαινα σε ένα μεγάλο κτίριο. Οι σκάλες έγιναν λιγότερο τρομακτικές.
Η πιο ξεκάθαρη σύγκριση ήρθε όταν ταξίδεψα σπίτι. Τα αεροδρόμια ήταν ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματά μου πριν τη θεραπεία. Στο ταξίδι επιστροφής περπάτησα μέσα από το τερματικό και μόνο αργότερα συνειδητοποίησα ότι δεν χρειάστηκε να σταματήσω ούτε μία φορά.
Ήταν πιθανότατα η στιγμή που κατάλαβα πόσο είχε αλλάξει η καθημερινότητά μου.
Είχα το πρώτο μου καρδιακό πρόβλημα στα 43 μου. Επειδή ήμουν νέος, στην αρχή δεν συνέδεσα καθόλου τη δυσφορία στο στήθος μου με την καρδιά μου. Δούλευα εντατικά και νόμιζα ότι ήταν από το στρες. Τελικά, οι εξετάσεις βρήκαν σημαντική στένωση σε μία από τις στεφανιαίες μου αρτηρίες και τοποθετήθηκε stent.
Ήμουν πολύ καλά για ένα διάστημα. Αλλά περίπου δύο χρόνια αργότερα η πίεση στο στήθος μου επέστρεψε, ιδιαίτερα κατά το γρήγορο περπάτημα ή το ανέβασμα σκαλιών.
Στα 47 μου, το να βλέπεις όλους γύρω σου να κινούνται εύκολα κάνει δύσκολο το να το αποδεχτείς. Όταν πήγαινα κάπου με φίλους, ήμουν πάντα αυτός που ήθελε να οδηγήσει αντί να περπατήσει. Μετά από ένα διάστημα σταμάτησα εντελώς την άσκηση.
Όταν ξεκίνησα τη θεραπεία EECP, ο στόχος μου δεν ήταν να τρέξω μαραθώνιο. Ήθελα απλώς να μπορώ να ζω την καθημερινότητά μου όπως οποιοσδήποτε άλλος στην ηλικία μου.
Δεν ένιωσα μεγάλη αλλαγή τις πρώτες εβδομάδες. Καθώς προχωρούσαν οι συνεδρίες, η διαφορά φάνηκε ιδιαίτερα στις σκάλες. Εκεί που παλιά σταματούσα να πάρω ανάσα φτάνοντας στον δεύτερο όροφο, σταμάτησα να το χρειάζομαι.
Μετά από αυτό άρχισα να περπατάω ξανά — αρχικά 15 λεπτά, μετά μισή ώρα. Τώρα μπορώ να περπατάω τακτικά χωρίς να πιέζω τον εαυτό μου. Για μένα το μεγαλύτερο κέρδος ήταν ότι δεν φοβάμαι πια να κινηθώ ξανά.
Η ιστορία μου είναι λίγο διαφορετική. Επειδή είμαι 42 ετών, κανείς που με έβλεπε απ' έξω δεν πίστευε ότι θα μπορούσα να έχω καρδιακό πρόβλημα. Για πολύ καιρό απέδιδα την κόπωση που ένιωθα στο πιεστικό μου πρόγραμμα εργασίας.
Έφτασα σε σημείο όπου, ακόμα και αφού παρκάρω το αυτοκίνητο στην Kyrenia και ανεβώ μια μικρή ανηφόρα, έπρεπε να σταματήσω να πάρω ανάσα. Ειλικρινά, όταν είσαι νέος δεν θέλεις να το παραδεχτείς στον εαυτό σου. Όταν περπατούσα με φίλους υπήρχαν φορές που σταματούσα να μιλάω και επιβράδυνα για να μη φαίνεται.
Μετά από μια καρδιολογική αξιολόγηση άρχισα να παρακολουθούμαι. Το EECP προέκυψε κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας. Πριν ξεκινήσω τη θεραπεία, μου δόθηκε αναλυτική εξήγηση για το τι περιλαμβάνει και τι να περιμένω.
Ένιωσα πρώτα τη διαφορά στην καθημερινότητα. Ένα πρωί άφησα το αυτοκίνητο στο σπίτι και περπάτησα για να πάρω έναν καφέ. Όταν έφτασα σπίτι συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι δεν είχα σταματήσει ούτε μία φορά στη διαδρομή.
Αυτό ήταν το πιο πολύτιμο κομμάτι της θεραπείας για μένα. Άρχισα να νιώθω ξανά λίγο πιο πολύ ο εαυτός μου, πιο κοντά στην ηλικία μου.
Ήμουν 37 όταν συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ήμουν πάντα δραστήρια και δούλευα πολλές ώρες, οπότε δεν έβγαζε νόημα για μένα το να λαχανιάζω και να κουράζομαι ασυνήθιστα μετά από αρκετά συνηθισμένη δραστηριότητα.
Στην αρχή κατηγόρησα το στρες. Τελικά υποβλήθηκα σε πλήρη καρδιολογική αξιολόγηση, και αυτό άλλαξε τον τρόπο που έβλεπα όσα συνέβαιναν.
Το πιο δύσκολο μέρος δεν ήταν στην πραγματικότητα τα ιατρικά ραντεβού. Ήταν το να είμαι 39 ετών και να πρέπει να σκέφτομαι πράγματα που οι περισσότεροι στην ηλικία μου δεν σκέφτονται ποτέ. Αν φίλοι πρότειναν να πάμε κάπου, η πρώτη μου σκέψη ήταν πόσο περπάτημα θα απαιτούνταν.
Υποβλήθηκα σε EECP κατά τη διαμονή μου στην Κύπρο. Κατά τις πρώτες συνεδρίες συνέχιζα να αναλύω τον εαυτό μου μετά από κάθε θεραπεία, προσπαθώντας να αποφασίσω αν κάτι είχε αλλάξει. Τελικά σταμάτησα να το κάνω αυτό.
Λίγες εβδομάδες αργότερα πέρασα το μεγαλύτερο μέρος μιας ημέρας έξω με την οικογένεια. Περπατήσαμε, πήγαμε για ψώνια και δειπνήσαμε. Όταν επέστρεψα εκείνο το βράδυ, συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι δεν είχα περάσει όλη τη μέρα σκεπτόμενη πόσο κουρασμένη ήμουν.
Για κάποιον άλλο αυτό μπορεί να ακούγεται εντελώς συνηθισμένο. Για μένα, το να ξαναβρώ μια συνηθισμένη μέρα ένιωθα σαν πολύ μεγάλη υπόθεση.